Dierenmishandeling moeilijk herkenbaar voor dierenartsen

Dierenartsen zijn vaak uit liefde voor het vak dierenarts geworden. Het welzijn van de dieren die bij hen over de vloer komen en verzorging nodig hebben gaat dan ook bij velen van hen aan het hart. Toch geven verschillende dierenartsen te kennen dat het bijzonder lastig is om vast te stellen dat verwondingen voortkomen uit mishandeling en/ of verwaarlozing. Bovendien kunnen honden natuurlijk zelf niet praten en vertellen hoe ze aan hun verwondingen zijn gekomen. Dit maakt het voor dierenartsen een stuk moeilijker dan voor andere artsen. Uit onderzoek blijkt dat ruim 8 op de 10 regelmatig het vermoeden heeft dat er sprake is van dierenmishandeling, maar slechts de helft geeft te kennen daar vervolgens ook iets aan te gaan.

Meldcode dierenmishandeling

Er is een bepaalde regelgeving die dierenartsen voorschrijft melding te doen van hun vermoedens van dierenmishandeling. Dit wordt de meldcode genoemd. Echter lijken veel dierenartsen niet precies hoe en waar ze hier precies melding van kunnen doen. Dierenwelzijn organisatie IFAW trekt het probleem echter nog veel breder: “Dierenmishandeling vind net zomaar plaats. Er is dan iets mis met het baasje of het gezin waarin het dier zich bevindt. Het is natuurlijk niet normaal wanneer een dier, vaak een hond, wordt mishandeld.” Nog een opvallend gegeven is dat vrouwen, welke voor mishandeling in een vrouwenopvangcentrum zitten in een meerderheid van de gevallen aangeven dat ook hun huisdier werd mishandeld. Deze gegevens zijn afkomstig vanuit onderzoek door de Nationale Politie.